Sazlıkların arasındaki küçük gölün kıyısında, sarı tüylü minik bir ördek yaşardı. Adı Cıvıl’dı ve sevimli bir gaga sesi vardı.
Gölün öteki ördekleri suya girip mutlulukla yüzüyordu. Ama Cıvıl her seferinde kıyıda durur, suya bakar ve içinden “ya batarsam?” diye geçirirdi.
Annesi yanına geldi. “Cıvıl,” dedi yumuşacık, “suya girmek ister misin?” Cıvıl başını salladı. “İsterim ama korkuyorum. Hiç denemedim ki.”
Annesi gülümsedi. “Yeni bir şeyin ilk kez korkutması çok normal,” dedi. “Hazır olduğunda, yanında olacağım. İstersen önce bir ayağını suya değdir.”
Cıvıl derin bir nefes aldı. Bir minik ayağını suya değdirdi — soğuk ama hoştu! Sonra öbür ayağını. Su, tüylerini gıdıklıyordu.
Yavaşça biraz daha ilerledi. Bir de baktı ki suyun üstünde duruyor! Batmıyordu, hafifçe süzülüyordu. “Anne, yüzüyorum!” diye bağırdı sevinçle.
Annesi ve diğer ördekler alkışladı. Cıvıl bir o yana, bir bu yana kürek çekti; suyun içinde dönüp durdu. Hiç bu kadar eğlenmemişti.
“Demek bütün bu zaman korktuğum şey buymuş,” dedi Cıvıl gülerek. “Oysa denemek hiç de zormuş gibi değil, çok güzelmiş.”
O günden sonra Cıvıl her sabah ilk suya atlayan ördek oldu. Ve ne zaman yeni bir şeyle karşılaşsa, kendine usulca “önce bir deneyeyim” derdi.
Annesi onu izlerken içinden gülümsedi: küçük bir cesaret adımı, koca bir gölü Cıvıl’ın oyun bahçesine çevirmişti.