Ormanın yamacında, yuvarlanmayı çok seven minik bir kirpi yaşardı. Adı Tomtom’du ve hep meraklı gözlerle etrafına bakardı.
Bir sabah Tomtom uyandığında karnı acıkmıştı. Tam ne yiyeceğini düşünürken, sincap Fındık ona dalından taze bir elma uzattı. “Buyur Tomtom!” dedi.
Tomtom durdu, gözleri parladı. “Teşekkür ederim, Fındık!” dedi içtenlikle. Fındık’ın yüzü kocaman bir gülümsemeyle aydınlandı; bütün gün neşeyle koşturdu.
Tomtom yola çıktı. Derken önüne bir su birikintisi geldi. Geçemiyordu. Kaplumbağa Ağırbaş sırtını uzattı: “Üstüme bas, seni karşıya geçiririm.”
Tomtom karşıya geçince döndü: “Çok teşekkür ederim, Ağırbaş!” dedi. Yaşlı kaplumbağa o kadar mutlu oldu ki, “Rica ederim küçüğüm,” derken sesi sevinçten titredi.
Öğleden sonra hava soğudu. Tavşan Pamuk, Tomtom’a yumuşacık bir yaprak battaniyesi getirdi. Tomtom yine unutmadı: “Teşekkür ederim, Pamuk. İçim ısındı.”
Tomtom fark etti ki her “teşekkür ederim” dediğinde, karşısındaki dostun yüzünde minik bir ışık yanıyordu. Sanki teşekkürler ormana sıcaklık yayıyordu.
Akşam olunca bütün hayvanlar meşenin altında toplandı. “Bugün hepiniz bana yardım ettiniz,” dedi Tomtom. “Hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim.”
Hayvanlar birbirine baktı ve gülümsedi. O akşam herkesin içi öyle bir ısınmıştı ki, sırayla birbirlerine de teşekkür etmeye başladılar. Orman minnetle doldu.
Tomtom yuvasına kıvrılırken düşündü: “Teşekkür etmek, mutluluğu paylaşmakmış.” Ve gülümseyerek uykuya daldı; rüyasında bütün orman pırıl pırıldı.