O hafta her şey üst üste gelmişti: sınav kötü geçmişti, en yakın arkadaşı tatile gitmişti, çizim yarışmasına katılamaz olmuştu. Nisa kaprisli değildi, ama içi bunalmıştı.
Büyükannesi ziyarete geldiğinde Nisa'yı böyle buldu: odasında, dizlerini çekmiş, pencereden bakıyor. "Ne düşünüyorsun?" diye sordu büyükannesi. "Hiç," dedi Nisa. "Yani hiçbir şey güzel değil bu hafta."
Büyükannesi çantasından küçük, mor kapaklı bir defter çıkardı. "Bu benim şükür defterim," dedi. "Elli yıldır tutuyorum." Nisa şaşırdı. "Şükür defteri ne demek?"
"Her gün o gün içinde küçük de olsa iyi olan bir şeyi yazarım. Bazen çok küçük — 'çay sıcaktı', 'güneş çıktı', bazen daha büyük." Nisa deftere baktı. "Kötü günlerde de mi?" "Kötü günlerde özellikle."
O gece Nisa bir deneye girişti. Boş bir deftere şöyle yazdı: 1. Büyükannem geldi. 2. Ona anlattım, dinledi. 3. Yağmur sesi. Durdu, baktı. Üç şeydi. Kötü bir günde üç şeydi.
Ertesi gün yine yazdı: 1. Sabah kahvaltısı güzeldi. 2. Pencereden güvercin gördüm. 3. Öğretmenim bir şey söyledi, gülümsedim. Bunların hepsi olmuş muydu? Evet. Ama fark etmemiş miydi? Pek etmemişti.
Bir hafta geçti. Nisa'nın kötü haftası bitmişti ama o deftere yazmayı bırakmadı. Çünkü tuhaf bir şey olmuştu: yazdıkları şeyleri, yazmadan önce de görmeye başlamıştı.
Bu, hayatın aniden güzelleşmesi değildi. Sınav not ortalamasını değiştirmiyordu; arkadaşı hâlâ tatildeydi. Ama bakılan yer değişince, görülen şeyler de değişiyordu.
Bir gün büyükannesine anlattı bunu. "Nasıl oldu bu?" diye sordu. Büyükannesinin cevabı kısaydı: "Şükür bir alışkanlık. Bir kası gibi — ne kadar kullanırsan o kadar güçlenir."
Nisa o deftere o günden sonra da yazdı. Bazen bir şey, bazen üç. Bazen sadece 'bugün nefes aldım ve bu yeterliydi' diye yazdı. Bu da bir şeydi — belki en büyük şeydi.