Ormanın kenarında, kocaman bir meşe ağacının altında iki küçük arkadaş yaşardı: tavşan Pamuk ile sincap Fındık.
Bir sabah Pamuk, çimenlerin üstünde pırıl pırıl bir kırmızı top buldu. “Bu benim!” dedi sevinçle ve topu zıplatmaya başladı. Zıp, zıp, zıp!
Fındık koşarak geldi. “Aaa, ne güzel bir top! Ben de oynayabilir miyim?” diye sordu, gözleri parlayarak.
Ama Pamuk topu sımsıkı sarıldı. “Olmaz, bu benim topum,” dedi ve sırtını döndü. Fındık’ın yüzü asıldı, yavaşça bir kenara çekildi.
Pamuk topu tek başına zıplattı. Bir kere, iki kere... Ama nedense pek eğlenceli değildi. Top geri geldiğinde gülecek kimse yoktu yanında.
Sonra Pamuk durdu ve Fındık’a baktı. Fındık öyle üzgün oturuyordu ki, Pamuk’un içi cız etti. “Fındık,” dedi usulca, “gel, sırayla oynayalım mı?”
Fındık’ın gözleri yeniden parladı. Pamuk topu ona attı, Fındık yakaladı ve geri attı. Top bir Pamuk’a, bir Fındık’a... İkisi de kahkahalarla gülüyordu.
Meğer top tek başına zıplatınca bir tane eğlenceymiş; ama paylaşınca iki kat, belki üç kat daha eğlenceli oluyormuş.
O gün akşama kadar oynadılar. Ve Pamuk küçük bir şey öğrendi: paylaşmak, bir şeyi kaybetmek değil — onu bir arkadaşla birlikte daha güzel yapmakmış.