Küçük tavşan Pamuk'un burnu hiç durmazdı. Kıpır kıpır kırışır, havayı koklardı. Bir sabah annesinin kucağına sokuldu, burnunu boynuna gömdü. 'Bu ne kokusu?' diye içinden geçirdi. Sıcacık, tanıdık, güven veren bir koku. Anne kokusuydu bu.
Mutfaktan yeni bir koku geldi, sıcak ve tatlı. Pamuk burnunu kırıştırdı, havayı çekti içine. 'Bu ne kokusu?' Anne güldü: 'Ekmek kokusu, Pamuk'um.' Pamuk küçük burnunu fırının önünde gezdirdi, kokuyu içine doldurdu.
Bahçeye çıktılar. Kırmızı bir çiçek Pamuk'un burnuna doğru eğildi. Pamuk burnunu ona yaklaştırdı, koklamak için gözlerini kapadı. 'Bu ne kokusu?' Çiçek kokusuydu bu, hafif ve tatlıydı, Pamuk'u kıkırdattı.
Gökyüzü karardı, ilk damlalar düştü. Pamuk burnunu havaya kaldırdı. Toprak ıslanmış, taze bir koku yayılmıştı her yere. 'Bu ne kokusu?' Anne fısıldadı: 'Yağmur kokusu.' Pamuk bu kokuyu da sevdi, ama en çok sevdiğini biliyordu.
Akşam oldu, Pamuk annesinin kucağına yerleşti, burnunu yine boynuna gömdü. Ekmek kokusu güzeldi, çiçek kokusu güzeldi, yağmur kokusu güzeldi — ama hiçbiri anne kokusu kadar sıcak değildi. Pamuk gözlerini kapadı, o kokuyla mışıl mışıl uyudu.