Pofuduk minik, yumuşacık bir ayıymış. Dünyada en çok sevdiği şey de sarılmakmış.
Sabah uyanınca annesine koşmuş. "Günaydın!" demiş ve kocaman sarılmış. Sabah sarılması ne güzelmiş, sımsıcak.
Sonra arkadaşı tavşanla oynamaya gitmiş. "Seni gördüğüme sevindim!" demiş ve ona sarılmış. Arkadaş sarılması ne güzelmiş, yumuşacık.
Akşam olmuş, yıldızlar çıkmış. Pofuduk yatağına gitmeden önce annesine son bir kez sarılmış. "İyi geceler!" demiş. Gece sarılması ne güzelmiş, huzur dolu.
Pofuduk gözlerini kapatmış. Kalbi sevgiyle dolmuş.
Çünkü sarılmak küçücük bir şeymiş ama içini koca bir mutlulukla doldururmuş.