Poyraz'ın sınıfı her teneffüs bahçenin köşesindeki büyük çınarın altında toplanırdı. Orada kendi uydurdukları bir oyun oynarlardı: bir top, birkaç çizgi ve bağıra çağıra koşturmaca. Poyraz bu oyunu çok severdi, çünkü en yakın arkadaşları hep oradaydı. O hafta sınıfa yeni bir öğrenci gelmişti: Umut. Umut henüz kimseyi tanımıyordu; teneffüslerde çınarın biraz uzağında durur, oynayanları izlerdi.
O gün de takımlar kuruluyordu. Çocuklar iki gruba ayrılıyor, herkes bir tarafa geçiyordu. Poyraz, Umut'un kenarda durduğunu gördü. Umut oyuna bakıyor, sonra ayakkabısının ucuna bakıyor, sonra yine oyuna bakıyordu. Gözlerinde 'acaba beni de çağırırlar mı?' diyen sessiz bir bekleyiş vardı.
Takımın en sesli çocuğu Kaan'dı; o ne derse ötekiler de onu yapardı. Kaan, Umut'a doğru bir göz attı ve alçak sesle, 'Onu almayalım,' dedi. 'Daha yeni geldi, oyunu bilmez, bozar.' Yanındakiler kıkırdadı, birkaçı başını salladı. Gülmek, herkesle aynı şeye gülmek çok kolaydı. Poyraz'ın da dudağı istemsizce kıpırdadı; kalabalığa uymak, farklı görünmemek rahat bir şeydi.
Ama Poyraz bir an Umut'a baktı. Tek başına, çınarın gölgesinde bekleyen Umut'a. Kendi ilk gününü hatırladı — bir yaz, tanımadığı bir mahallede, kimse onu oyuna çağırmadığında içini kaplayan o buruk hissi. İçinde sessiz bir ses, 'Bu doğru değil,' dedi. Ses küçüktü ama inatçıydı. Yalnız kalbi de hızlanmıştı: ya bir şey söylerse, ya bu sefer herkes ona gülerse?
Ağzı kurumuştu. Bir an hiçbir şey söylemeden orada kalmak, susup oyuna dönmek çok kolaydı. Ama o sessiz ses susmadı. Poyraz derin bir nefes aldı ve ayakları onu Umut'a doğru götürdü. 'Bizim takımda oynamak ister misin?' dedi. Sesi biraz titredi ama söyledi işte.
Bir an bahçeye sessizlik çöktü gibi geldi Poyraz'a. Kaan kaşlarını çattı. Poyraz'ın midesi düğümlendi; 'Eyvah, yanlış mı yaptım?' diye geçirdi içinden. Yanağı yanıyordu.
Tam o sırada Selin öne çıktı. 'Evet, zaten bizim takım bir kişi eksikti,' dedi omuz silkerek. Bir ses birden ikiye dönmüştü. Ve tuhaf bir şey oldu: gerginlik dağıldı. Başka bir çocuk 'Hadi başlıyoruz!' diye bağırınca herkes yerini aldı.
Umut oyuna girince gülümsemesi bütün yüzünü kapladı. Doğrusu hiç de fena oynamıyordu; hatta bir ara topu öyle beklenmedik bir yere attı ki Kaan bile kendini tutamayıp güldü ve ona 'İyiydi ha!' diyerek elini havaya kaldırdı. Kaan aslında kötü bir çocuk değildi; sadece kolay olan yönde akmıştı — ta ki biri daha iyi bir yön gösterene kadar.
Akşam eve dönerken Poyraz o ânı düşündü: ilk konuşan olmak ne kadar da zormuş, kalbi ne kadar hızlı atmıştı. Ama içindeki sessiz ses haklı çıkmıştı. Ve bir şey daha fark etti: kalabalığın tersine ilk adımı atan kişi olmak korkutucuydu, ama o ilk cesur ses ikinci sese de kapı açıyordu. 'Bazen,' diye düşündü, 'doğru olanı yapmak için önce bir kişinin başlaması yetiyor.' O akşam Poyraz, bir oyundan çok daha büyük bir şey kazanmıştı.