Kaan'ın sınıfında herkes koroya girmek için can atardı, ama asıl solo bölüm — dört satırlık, herkesin susup sadece onu dinleyeceği o kısım — hiç kimsenin istemediği kadar da korkutucuydu. Müzik öğretmeni 'Bu satırları Kaan söylesin' dediğinde, Kaan önce içi ısındı, sonra midesi bir yumruk gibi sıkıştı.
Eve koşarak geldi, ama kapıdan girer girmez haberi vermek yerine odasına kapandı. Annesi peşinden gelip yatağın kenarına oturdu. 'Bir şey mi oldu?' diye sordu. Kaan başını yastığa gömdü: 'Solo bana verildi ama ben söyleyemem. Sesim titrer, herkes güler.'
Annesi hemen 'Yok canım, harika söylersin!' demedi. Bunun yerine sordu: 'Titreyen bir ses duyduğunda gülen biri gördün mü hiç?' Kaan düşündü. Geçen yıl bir arkadaşı sahnede unutkanlık yaşamış, kimse gülmemişti — herkes ona alkış tutmuştu, tam da bittiğinde. 'Hayır,' dedi Kaan yavaşça, 'sanırım görmedim.'
Yine de akşam yemeğinde içi geçmiyordu. 'Ya sesim çıkmazsa?' diye sordu babasına. Babası ona kendi ilk iş toplantısını anlattı — elleri terlemiş, sesi boğazında kalmıştı, ama yine de konuşmuştu, kötü değil, sadece kendi gibi. 'Kusursuz olmak zorunda değildin,' dedi baba, 'sadece başlamak yeterliydi.'
Kaan bir hafta boyunca odasında, aynanın karşısında dört satırı tekrar tekrar söyledi. Bazı akşamlar sesi pürüzsüz çıktı, bazı akşamlar boğazı kurudu ve satırın ortasında takıldı. Ama her denemede bir şey fark etti: takıldığı yerde dünya yıkılmıyordu. Sadece durup baştan alıyordu.
Provaların olduğu gün müzik öğretmeni sınıfa 'Bugün kim isterse kendi başına deneyebilir' dedi. Kaan elini kaldırmadı — ama arkadaşı Deren kaldırdı, sesi ilk satırda çatladı ve o durup gülümsedi, sonra devam etti. Sınıf alkışladı, alay eden tek bir kişi bile olmadı. Kaan o an bir şeyi anladı: korktuğu şey aslında hiç gerçekleşmiyordu.
Konser gecesi geldiğinde Kaan'ın elleri hâlâ terliyordu. Sahnenin arkasında bekleyip kalbinin küt küt attığını hissetti. Annesine fısıldadı: 'Hâlâ korkuyorum.' Annesi elini sıktı: 'Özgüven, korkmamak değil ki. Korkarken de sahneye çıkmak.' Kaan bu cümleyi bir daha, kendi içinde tekrarladı.
Adı okunduğunda öne çıktı. İlk satırda sesi gerçekten titredi — ama durmadı. İkinci satırda biraz daha kendine geldi. Üçüncü ve dördüncü satırda sesi kendi sesi gibi çıktı, ne mükemmel ne de kusursuzdu, ama gerçekti. Bitirdiğinde salon alkışladı ve Kaan fark etti ki kimse titremesini fark etmemişti bile — ya da fark etmiş olsa da hiç önemi kalmamıştı.
Eve dönerken annesi sordu: 'Nasıldı?' Kaan gülümsedi: 'Korkuyordum ama söyledim.' Annesi başını salladı: 'İşte tam da bu.' O gece Kaan aynanın karşısına geçti, kendine baktı ve bir dahaki sefer için küçük bir not aldı aklına: titreyen bir sesle bile, denemeye değerdi.