Sabah güneş pencereden süzülür. Bebek gözlerini araladığında gördüğü ilk şey annenin yüzüdür.
Anne fısıldar: 'Günaydın, küçüğüm. Yeni bir gün, seninle.' Bebek gülümser — henüz kelime bilmez ama anlam hisseder.
Günaydın demek bir söz değil, bir dokunuştur. Bir bakıştır. Sesin sıcaklığıdır, gözlerinin parıltısıdır.
Her sabah böyle başlar: onunla. Seninle. Bu başlangıç onu bütün gün taşır.