Bir varmış bir yokmuş, küçük bir köyde annesiyle yaşayan tatlı mı tatlı bir Keloğlan varmış. Her sabah erkenden kalkar, anneciğine yardım edermiş.
Bir gün Keloğlan tarlaya giderken yolda ışıl ışıl parlayan küçük bir altın anahtar bulmuş. "Vay canına!" demiş, "Bu anahtar kimin acaba?"
Anahtarı cebine koymuş ve düşünmüş: "Bu anahtarı kaybeden çok üzülmüştür. En iyisi sahibini bulup geri vereyim."
Yola koyulmuş. Önce bir kuşa sormuş, sonra bir tavşana, sonra yaşlı bir çobana. Hepsi başını sallamış, "Bizim değil ama aramana yardım ederiz" demişler.
Derken karşısına gülümseyen, yaşlı bir nine çıkmış. Nine, anahtarı görünce sevinçten ellerini çırpmış: "Ah, benim küçük sandığımın anahtarı! Sabahtan beri her yeri arıyordum."
Keloğlan anahtarı nineye uzatmış. Nine sandığını açmış, içinden mis kokulu, sıcacık simitler çıkarmış ve "Sen çok iyi yürekli bir çocuksun" demiş.
Birlikte oturup simitleri paylaşmışlar, gülüp sohbet etmişler. Nine, Keloğlan'a bir de küçük bir bohça hediye etmiş.
Keloğlan akşam eve dönünce olan biteni anneciğine anlatmış. Annesi onu kucaklamış: "Bir şeyi sahibine geri vermek, dünyanın en güzel işlerinden biridir."
O gece Keloğlan mışıl mışıl uyumuş. Çünkü iyilik yapmanın insanın içini nasıl ısıttığını öğrenmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.