Geniş bir savanada, kocaman kulaklı, sevimli bir fil yavrusu yaşardı. Adı Pati’ydi ve hortumu çok güçlüydü.
Ama Pati bir şey istediğinde sadece hortumuyla uzanıp kapıverirdi. Su isterse iter, muz isterse çeker, oyuncak isterse alıverirdi. “Lütfen” ya da “teşekkürler” demek aklına bile gelmezdi.
Bir gün Pati su birikintisinden su içmek istedi. Ama önünde küçük bir kuş duruyordu. Pati hortumuyla onu kibarca olmayan bir şekilde itti. Kuş üzüldü ve uçup gitti.
Pati savanada dolaşırken susadı, acıktı. Maymundan muz istedi ama kabaca: “Ver şunu!” dedi. Maymun yüzünü astı: “Böyle istenmez ki,” deyip dalına çekildi.
Pati şaşırdı. Kimse ona yardım etmek istemiyordu. Üzgün üzgün bir ağacın altına oturdu. Tam o sırada az önceki küçük kuş geri geldi.
“Pati,” dedi kuş tatlı bir sesle, “sana bir sır vereceğim. Sihirli güzel sözler vardır: ‘lütfen’, ‘teşekkür ederim’, ‘rica ederim’. Onları söyleyince kalpler yumuşar.”
Pati denemeye karar verdi. Maymuna gitti: “Bir muz alabilir miyim, lütfen?” Maymunun yüzü güldü: “Tabii ki!” deyip kocaman bir muz uzattı. Pati “Çok teşekkür ederim!” dedi.
Pati’nin içi bir tuhaf oldu — sıcacık, güzel bir his. Güzel sözler gerçekten sihirliymiş! Sonra su birikintisine gitti, kuşa “Önce sen iç, ben beklerim,” dedi nazikçe.
O günden sonra savanadaki herkes Pati’yi çok sevdi. Çünkü Pati artık yalnızca güçlü değil, aynı zamanda kibardı. Ve arkadaşları hep yanındaydı.
Küçük fil şunu öğrendi: bir şeyi güçle kapmak yerine nezaketle istemek, hem daha kolaymış hem de insanın içini ısıtırmış. Güzel sözler, en güçlü hortumdan bile kuvvetliymiş.