Bir varmış bir yokmuş, güler yüzlü, akıllı mı akıllı Nasreddin Hoca varmış. Eşeğine biner, köy köy gezer, herkesi güldürürmüş.
Bir gün Hoca'nın evine misafir gelecekmiş. Büyük bir yemek pişirmek istemiş ama küçük bir tenceresi varmış. "En iyisi komşumdan büyük kazanı ödünç alayım" demiş.
Komşunun kapısını çalmış: "Komşu, bugün misafirim var. Şu büyük kazanını birkaç günlüğüne verir misin?" Komşu seve seve vermiş.
Hoca yemeğini pişirmiş, misafirlerini doyurmuş. Birkaç gün sonra kazanı geri götürmüş. Ama kazanın içine küçük, parlak bir tencere de koymuş.
Komşu şaşırmış: "Hoca, bu küçük tencere de ne?" Hoca gülümsemiş: "Müjde komşu! Senin kazanın benim evimde bir yavru doğurdu. Bu yavru da senindir."
Komşu kahkahayı basmış. "Vay be! Kazanlar yavrular mıymış?" demiş ama hediyeye de çok sevinmiş.
Aradan zaman geçmiş. Hoca yine komşudan kazanı ödünç istemiş. Komşu yine seve seve vermiş.
Bu sefer Hoca kazanı geri getirmemiş. Komşu merakla sormuş: "Hoca, benim kazan nerede?" Hoca üzgün bir yüzle, "Çok üzgünüm komşu, senin kazan vefat etti" demiş.
Komşu itiraz etmiş: "Hiç kazan ölür mü?" Hoca tatlı tatlı cevap vermiş: "Yavru doğurduğuna inandın da öldüğüne neden inanmıyorsun?" İkisi de gülmüş, dostlukları hiç bozulmamış.