Buğday tarlasının kenarındaki bir taşın altında, dünyanın en küçük gri faresi yaşardı. Adı Mırcık’tı. Mırcık tatlıydı, hızlıydı, ama bir şeyi vardı: yeni bir şey denemek ona hep zor gelirdi.
Yüksek bir taşa tırmanmak mı? “Düşerim,” derdi. Karanlık bir oyuğa girmek mi? “Ya korkarsam,” derdi. Hep en arkada, hep en güvenli köşede dururdu.
Bir sabah arkadaşı kirpi Pıtır telaşla geldi. “Mırcık! Topum çukurun dibine düştü, çıkamıyorum onu almaya, dikenlerim takılıyor!” Çukur derindi, kenarı da dikti.
Mırcık çukura baktı ve içi ürperdi. “Ben... ben çok küçüğüm, ya düşersem?” dedi. Ama Pıtır’ın üzgün yüzünü görünce kalbi sıkıştı.
Bir an durdu. “Korkuyorum,” dedi kendi kendine, “ama Pıtır’ın bana ihtiyacı var.” Sonra fark etti: korkmak, denememek demek değildi. Korka korka da bir adım atılabilirdi.
Önce bir patisini çukurun kenarındaki köke koydu. Sağlamdı. Sonra ötekini. Yavaş yavaş, dikkatlice aşağı indi. Kalbi küt küt atıyordu ama durmadı.
Çukurun dibinde topu buldu, küçük kollarıyla sımsıkı tuttu ve aynı kökleri basamak yaparak yukarı tırmandı. En sonunda nefes nefese yukarı çıktı — topla birlikte!
Pıtır sevinçten dikenlerini titretti. “Sen bir kahramansın Mırcık!” dedi. Mırcık şaşkındı; kendini hiç bu kadar büyük hissetmemişti, oysa boyu hiç değişmemişti.
O günden sonra Mırcık’a yeni bir ad taktılar: Küçük Cesur. Çünkü cesaret, korkmamak değilmiş — korkarken bile sevdiğin biri için bir adım atabilmekmiş.
Mırcık hâlâ bazen ürperiyordu. Ama artık biliyordu: içindeki o minik titreme, denemenin tam başlangıcıydı.