Teneffüste herkes birlikte oturuyordu; Leyla, Ceren ve üç-dört kişi daha. Birisi Sude'nin çantasından kalemi aldı ve fırlattı. Herkes güldü. Sude hiçbir şey söylemedi, sadece aradı.
Leyla kalemi buldu ve Sude'ye uzattı. Sude 'teşekkürler' dedi ve kendi köşesine çekildi. Mesele kapanmıştı — en azından öyle göründü.
Ama Leyla'nın içinde bir şey kapanmamıştı. Kim atmıştı kalemi? Neden kimse 'yanlıştı' dememiş? Neden kendisi de söylememişti?
Ceren yanında oturuyordu. "Takma kafana," dedi alçak sesle. "Hep böyle şakalar yapılıyor." Leyla başını salladı. Ama 'şaka' mıydı bu? Sude'nin yüzü şaka gibi görünmemişti.
Öğleden sonra Sude tek başına oturuyordu. Leyla yanına gitti. "O kalemin atılması bana da yanlış geldi," dedi direkt. Sude'nin yüzü değişti — şaşkın, ama bir şey daha vardı içinde, belki birileri gördü hissi.
Ertesi gün grup yine toplandı. Bu sefer başka biri bir şey söyledi; Leyla bu kez konuştu: "Bırakın bunu, güzel gelmiyor." Bir sessizlik oldu. Kimse güçlü bir itiraz yapmadı.
Leyla'nın sesi titremiş miydi? Evet, biraz. Herkese karşı mıydı? Öyle hissettirdi. Ama konuşmamış olsaydı içinde ne olurdu? Daha ağır.
Ceren sonradan Leyla'ya geldi. "Nasıl söyledin öyle rahat?" Leyla düşündü. "Rahat değildim. Sadece söylemedim olursa içim rahat olmayacaktı."
Cesaret, korkmamak değilmiş. Leyla bunu o gün anladı. Korkuyorsun ama yine de yapıyorsun — işte o, gerçek cesaret.
Sude bir daha grup teneffüslerine geldi. Kimse fark etmedi belki. Leyla fark etti.