Sınıfa iki haftadır yeni bir öğrenci geliyordu: adı Yiğit'ti, İzmir'e başka bir şehirden taşınmışlardı. Teneffüslerde tek başına dururdu, kimseyle konuşmazdı.
Selin başta merak etmemişti. 'Kendi seçimi, belki öyle olmak istiyor,' diye düşünmüştü. Ama bir gün beden eğitiminde takımlar kurulurken Yiğit en son seçildi — ve yüzü bir an kızardı, sonra düzeldi.
O yüzü Selin görmüştü. Aynı şeyi o da yaşamıştı, iki yıl önce, farklı bir okulda. Nasıl hissettirdiğini hatırladı.
Ertesi gün Selin teneffüste Yiğit'in yanına gitti. "Nereden taşındınız?" diye sordu. Yiğit önce şaşırdı, sonra "Ankara'dan" dedi. "Burada çok farklı mı?" "Her şey," dedi Yiğit alçak sesle.
Selin güldü. "Ben de başka bir okuldan gelmiştim. İlk ay hiç konuşamadım." Yiğit ona baktı. "Gerçekten mi?" "Gerçekten," dedi Selin.
Sonraki günlerde Yiğit biraz daha açılmaya başladı. Ama Selin'in aklına takılan başka bir şey vardı: o anda Yiğit'in yanına gitmeseydi ne olurdu? 'Zaten istiyor' demek ne kadar kolaysa, bir adım atmak da o kadar basitti.
Bir gün ödev sırasında Selin takıldı. Sınıfta kimse yoktu; Yiğit ise tam o anda döndü ve baktı. "Yardım ister misin?" diye sordu. Selin şaşırdı. "Nasıl yapıyorsun?" "Öğreteceğim," dedi Yiğit.
O an Selin düşündü: Yiğit her zaman böyle miydi, yoksa Selin onu yalnız bırakmamış olmasının getirdiği bir şey miydi bu?
İnsanlar bazen kapalı görünüyor olabilirmiş; ama kapalı olmak ile kapalı tutulmak farklıymış. Selin bunu içten içe öğrenmişti.
Köprü her zaman iki taraftaymış. Birinin bir adım atması yeterliymiş — geri kalan köprüyü ikisi birlikte tamamlıyormuş.