Yemyeşil bir çayırın kıyısında küçük bir tavşan yaşardı, adı Pıtırcık’tı. Sabahları çiğ damlalarının üstünde zıplamayı çok severdi.
Bir sabah Pıtırcık zıplarken durdu. Çayırın bir köşesinde kâğıt parçaları, boş bir kutu ve renkli bir poşet rüzgârda dolaşıyordu. “Burası eskiden böyle değildi,” diye düşündü üzgünce.
Arkadaşı kirpi Dikenli geldi. “Ne oldu Pıtırcık?” diye sordu. “Bak,” dedi tavşan, “çayırımız dağınık olmuş. Çiçekler çöplerin altında kalmış.”
Dikenli etrafına bakındı. “Haklısın,” dedi. “Ama biz toplarsak yeniden tertemiz olur. Hadi başlayalım!” İki arkadaş işe koyuldu.
Pıtırcık kâğıtları minik patileriyle topladı, Dikenli kutuyu yuvarlayarak getirdi. Az sonra sincap Fıstık da kuşlar da yardıma geldi; herkes bir parça taşıdı.
Çöpleri çayırın dışındaki büyük sepete koydular. Çayır yeniden yeşil yeşil parladı, çiçekler güneşe doğru başlarını kaldırdı.
“Bir şey daha yapalım,” dedi Pıtırcık gözleri parlayarak. Cebinden minik bir tohum çıkardı. Yumuşak toprağı kazıdı, tohumu usulca yerleştirdi ve üstüne bir avuç su döktü.
Günler geçti. Bir sabah tam o noktada minicik bir filiz belirdi, sonra sapsarı bir çiçek açtı. Çayır artık eskisinden bile güzeldi.
Pıtırcık çiçeğin yanına oturdu. “Doğayı sevmek,” dedi Dikenli’ye, “onu temiz tutmak ve ona yeni güzellikler eklemekmiş.” İkisi de gülümsedi.
O günden sonra çayırın tüm dostları söz verdi: yere düşen her çöpü toplayacak, her bahar yeni bir çiçek dikecekti. Ve çayır her geçen gün daha da renklendi.