Ormanın patikasının tam ortasına, fırtınalı bir geceden sonra kocaman bir kütük düşmüştü. Hayvanların geçtiği yolu kapatıyordu.
Önce küçük fare Cırcır geldi. Kütüğü itti, itti ama kütük yerinden bile oynamadı. “Ufff, çok ağır,” dedi soluk soluğa.
Sonra kurbağa Vıkvık zıpladı, omzunu dayadı. O da itti, ama kütük yine kıpırdamadı. “Tek başıma olmuyor,” dedi üzgünce.
Derken tavşan Zıpzıp ve kirpi Toparlak da geldi. Onlar da denedi; yine de kütük yerinde duruyordu, sanki kocaman bir dağ gibi.
“Durun,” dedi minik fare Cırcır birden. “Belki tek tek olmuyor ama hep birlikte itersek? Bir, iki, üç dediğimde hepimiz aynı anda!”
Hayvanlar yan yana dizildi. Cırcır saydı: “Bir... iki... üç... hadi!” Hepsi aynı anda var gücüyle ittiler. Kütük önce bir “gıcırdadı”, sonra yavaşça yuvarlandı.
Patika açılmıştı! Hayvanlar sevinçle zıpladı, birbirlerine sarıldı. “Yaşasın!” diye bağırdılar bir ağızdan.
“Demek tek başımıza kaldıramadığımız şeyi,” dedi Zıpzıp gülümseyerek, “hep birlikte kolayca kaldırabiliyoruz.” Herkes başını salladı.
O gün hep beraber yolun kenarına oturup böğürtlen yediler. Kütük artık bir engel değil, üstüne oturup sohbet ettikleri rahat bir bank olmuştu.
Cırcır o akşam yuvasına dönerken mırıldandı: “Birlikte olunca, küçük eller bile koca işleri başarırmış.” Ve mutlulukla uykuya daldı.