Komşu amca uzun süredir tanıdıkları biriydi; her gelişinde İrem'in yanağını sıkar, saçını karıştırırdı. İrem küçükken bunu fark etmezdi — ama artık sekiz yaşındaydı ve o dokunuşlar rahatsız edici gelmeye başlamıştı.
O akşam amca kapıyı çaldı. Girerken İrem'i görünce kollarını açtı: "Gel bakalım, büyümüşsün!" İrem adım atmak istemedi içinden. Ama 'terbiyeli olmak lazım' diye düşündü ve sarıldı.
Amca gidince İrem odasına çekildi. İçinde garip bir his vardı — ne kızgınlık ne de üzüntü, ama sanki bir şey doğru gitmemişti. Annesinin kapısını çaldı.
"Anne," dedi sessizce, "istemediğimde birine sarılmak zorunda mıyım?" Annesi kitabını kapattı ve ona döndü. "Hayır," dedi net bir sesle. "Zorundasın değilsin."
İrem şaşırdı. "Ama kibar olmak lazım." "Kibar olmak, bedenini istemediğin yere götürmek değil," dedi annesi. "Kibarlık başka şekillerde de olabilir — gülmek, merhaba demek, konuşmak. Sarılmak senin seçiminde."
İrem bunu hiç böyle düşünmemişti. "Peki tanıdık biri olunca?" "Tanıdık ya da yabancı fark etmez," dedi annesi. "Beden sana ait. Sana ait olan şeyi sen karar verirsin."
Sonra annesi bir şey daha söyledi: "Seni rahatsız eden bir dokunuş olursa — kim yaparsa yapsın — bana söyleyebilirsin. Söylemek seni küçümsemez; aksine güçlü kılar." İrem annesinin gözlerine baktı. "Her şeyi mi?" "Her şeyi," dedi annesi.
O gece yatarken İrem düşündü: rahatsız hissettim demek için bir suçun olması gerekmiyormuş. O his başlı başına yeterliymiş.
Bir hafta sonra amca yine geldi. İrem bu sefer "Hoş geldiniz" dedi ve elini uzattı tokalaşmak için. Amca şaşırdı ama kabul etti. İrem'in annesi gülümsedi.
Bedenimiz bize aittir diye yazılı bir kural yoktu ama bir gerçek vardı: kimse bize iyi hissettirmeyen bir dokunuşu iyi hissettirmez. Ve iyi hissetmemek yeterliydi — söylemek için, reddetmek için, annesine gitmek için.