Bir varmış bir yokmuş, yaşlanmış sevimli bir eşek varmış. "Ben artık güzel müzik yapabilirim. Bremen şehrine gidip mızıkacı olayım" demiş ve yola çıkmış.
Yolda üzgün bir köpekle karşılaşmış. "Sen neden üzgünsün?" demiş. Köpek, "Yorulduğumu düşünüyorlar" demiş. Eşek gülümsemiş: "Gel benimle, birlikte müzik yapalım!"
Biraz ilerlemişler, yol kenarında bir kedi oturuyormuş. "Sen de bizimle gel" demişler. Kedi "miyav" deyip neşeyle aralarına katılmış.
Derken bir çiftlik çitinin üstünde öten bir horoz görmüşler. "Ü-ürü-üüü! Çok güzel ötüyorum!" demiş horoz. "Harika! Sesin koromuza tam uyar" demişler ve dört arkadaş olmuşlar.
Akşam olmuş, hava kararmış. Ormanın içinde küçük, ışıklı bir ev görmüşler. "Acaba burada kalabilir miyiz?" demişler ve eve doğru sessizce yaklaşmışlar.
Pencereden bakmışlar; ev biraz dağınıkmış ama sıcacıkmış. Dört arkadaş bir fikir bulmuş: "Hep birlikte en güzel şarkımızı söyleyelim, belki bizi içeri alırlar."
Eşek anırmış, köpek havlamış, kedi miyavlamış, horoz ötmüş. Hepsi bir arada öyle gürültülü, öyle komik bir müzik yapmışlar ki, evdekiler şaşırıp gülerek dışarı çıkmış.
Ev sahipleri bu komik dörtlüyü çok sevmiş. "Buyurun içeri, hep birlikte oturalım" demişler. Hepsine sıcak çorba ikram etmişler.
Dört arkadaş o ılık evde karınlarını doyurmuş, birbirlerine sokulup uyumuşlar. Bremen'e gitmelerine gerek kalmamış; çünkü en güzel yuvayı zaten bulmuşlar.
O günden sonra eşek, köpek, kedi ve horoz hep birlikte yaşamış. Ve şunu öğrenmişler: Dostlarla birlikteyken, her yer bir yuva olur.