Anne suçluluğuyla baş etmek

'Yeterince ilgilenemedim, daha iyisini yapmalıydım' düşüncesi neredeyse her annenin içinde bir yerde durur. Bu suçluluk seni kötü bir anne yapmaz — tam tersine, çocuğunu ne kadar önemsediğinin işaretidir. Ama sürekli taşındığında yorar; onu bir görev gibi değil, bırakılabilecek bir yük gibi görmek mümkün.

Anne suçluluğu neredeyse evrenseldir

Çalışsan da evde kalsan da, ekrana izin versen de vermesen de, bir yerde 'acaba yanlış mı yapıyorum?' sesi belirir. Bu his bu kadar yaygınsa, mesele senin yetersizliğin değil; anneliğe yüklenen 'her şeyi kusursuz yap' beklentisidir.

Suçluluk bazen yararlıdır — bizi düzeltmeye yönlendirir. Ama temelsiz, sürekli ve cezalandırıcı hâle geldiğinde artık yol göstermez, sadece yıpratır. Bu ikisini ayırmak rahatlatır.

'Yeterince iyi' annelik gerçek hedeftir

Çocuğun kusursuz bir anneye ihtiyaç duymaz; ona sevgiyle bakan, hata yapınca toparlanan 'yeterince iyi' bir anneye ihtiyaç duyar. Araştırmacıların 'good enough' dediği bu yaklaşım, mükemmellik değil tutarlı sevgidir.

Önemli olan hiç hata yapmamak değil, hatayı onarmaktır. 'Az önce sinirlendim, özür dilerim, seni çok seviyorum' demek, çocuğa kusursuzluktan çok daha değerli bir şey öğretir: ilişkiler kırılır ve tamir edilebilir. Onarım, mükemmellikten her zaman üstündür.