Önce gelişimi tanı
Küçük çocuklar dünyayı önce kendi istekleri üzerinden görür; “lütfen” ve “teşekkürler”in arkasındaki incelik onlar için henüz soyuttur. Bir şeyi kabaca istemesi bencillik değil, başkalarının duygularını yeni yeni keşfetmesinin doğal bir parçasıdır.
Başkasının ne hissettiğini anlama becerisi (empati) okul öncesi yıllarda yavaşça gelişir. Yani çocuğun bugün nezaketi unutması bir karakter kusuru değil, tam yaşına uygun bir gelişim aşamasıdır.
Zorlamak yerine işe yarayanlar
Örnek ol. Çocuğun en çok izleyerek öğrenir: ona, eşine, kasiyere her gün “lütfen” ve “teşekkürler” demen, bin uyarıdan daha etkilidir. Hatta çocuğa da kibarca “teşekkür ederim” de.
Nazik davranışı gösterdiğinde fark et ve adlandır: “Az önce ‘teşekkürler’ dedin, çok nazikti — arkadaşın çok mutlu oldu.” Övgüyü davranışa bağla, böylece çocuk tekrarlamak ister.
Empatiyi sözle kur: “Bak, oyuncağı çektiğinde arkadaşın üzüldü. Nasıl istesek daha iyi olur?” Nezaketi bir kural olarak değil, başkasının duygusunu fark etme olarak öğret.
Kendine de nazik ol
Çocuğun misafir önünde kabaca davrandı diye kötü bir anne değilsin, o da kaba bir çocuk değil — ikiniz de öğreniyorsunuz. Nezaket, tek bir “böyle deme!” ile değil, yıllar içinde tekrar tekrar gösterilen sevgiyle yerleşir. En çok da senin sakin, kibar tavrını gördükçe. Kendi nezaketini de takdir et.