Empati nasıl gelişir
Küçük çocuklar başta dünyayı çoğunlukla kendi gözünden görür; başkasının ne hissettiğini anlamak, zamanla ve tekrar tekrar yaşanarak gelişen bir beceridir. Empatinin gecikmesi bir kusur değil, doğal bir takvimdir.
Çocuklar empatiyi en çok kendileri empatiyle karşılandıklarında öğrenir. Sen onun duygularını ciddiye aldıkça, o da başkalarının duygularını ciddiye almayı içselleştirir.
Örnek ol ve duyguları adlandır
En güçlü araç örnek olmaktır: çocuk seni başkalarına nazik davranırken, yardım ederken, bir başkasının hâlini merak ederken izleyerek öğrenir. Senin şefkatin, bin öğütten daha çok şey anlatır.
Başkalarının duygularını sesli adlandır: “Bak, arkadaşın düştü ve canı yandı, şimdi üzgün. Sence ona nasıl yardım edebiliriz?” Bu küçük cümleler, çocuğun bir başkasının iç dünyasını fark etmesine köprü kurar.
Çocuk şefkatli davrandığında fark et: “Kardeşine battaniyesini getirdin, çok düşüncesinydin.” Davranışı isimlendirmek, onu pekiştirir ve tekrarlanmasını sağlar.
Kendine de nazik ol
Çocuğun bugün bir an düşüncesiz davrandı diye “empatisiz” olmuyor, sen de bunu beceremeyen bir anne değilsin. Empati uzun bir yolculuktur ve sen ona her gün, fark etmeden, en iyi örneği veriyorsun. Sabırlı tekrar, zamanla meyvesini verir.