“Ben kimdim, şimdi kimim?”

Anne olduktan sonra bazen aynanın karşısında durup “ben nereye gittim?” diye sorarsın. Bu his sevgisizlik değil, bir suç da değil — annelik, bir kadının kimliğini yeniden kuran köklü bir dönüşümdür. Yalnız değilsin; neredeyse her anne bunu yaşıyor, çoğu sadece sesli söyleyemiyor.

Bunun bir adı var

Annelikle gelen bu kimlik sarsıntısının bilimsel bir adı var: 'matresans' (matrescence) — tıpkı ergenlik gibi, bedenin, duyguların ve kimliğin yeniden şekillendiği bir geçiş dönemi. Yani 'bir terslik' değil, gelişimsel bir süreç.

Yorgunluk, kaygı, suçluluk ve özgürlük özlemi bir arada yaşanabilir — sevgiyle birlikte. İki zıt duygu aynı anda gerçek olabilir: çocuğunu çok sevip aynı zamanda kendini özleyebilirsin.

“Mükemmel anne” maskesi en ağır yük

Sosyal medyadaki kusursuz anne görüntüleri, zorlandığını saklamana ya da hislerini 'anormal' sanmana yol açar. Oysa zorlanmak normaldir; saklamak yorar.

İyileştiren şey, maskeyi düşürebildiğin bir yer bulmaktır — burada kimse seni yargılamıyor.

Kendine küçük bir alan

Mutlu bir anne, çoğu zaman çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şeydir. Kendine ayırdığın 20 dakika, çocuğundan çaldığın bir şey değil — ona daha sakin bir anne olarak döndüğün bir yatırımdır.

Bu hafta tek bir şey: senin için, küçük de olsa bir an. Bir fincan kahveyi sıcakken içmek bile sayılır.